عاشق یخ زده

یه شب سرد زمستونی بود .

دونه های برف آروم ، آروم توی سیاهی پایین میومدن و

روی هم مینشستن و با اتحادشون همه جا رو سرد میکردن .

نور چراغ های خونه ها از توی پنجره ها و پشت پرده ها معلوم بود .

از در هر خونه ای که رد میشدی ، صدای خنده ای میومد و میتونستی

شادی رو حس کنی . نور چراغ کهنه ای که ته یکی از کوچه ها بود ،

گرمی قلبی رو حس میکرد که بعد از سالها در کنار اون نشسته و با

 تکیه زدن بر اون ، خودش رو سفت گرفته تا گرم بشه . یه پسر جوون که از نور تیر

قدیمی گرما می گیره ! نور چراغ نصف صورتش رو روشن کرده بود .

قطره های اشک روی گونش یخ بسته بود.چشم های آبیش از سوز سرما ،

قرمز شده بودن . پلک هاش رو روی هم میزاره .

تووی ذهنش گذشته ها رو مرور میکنه . یادش میاد اون زمان ها که یه بچه

 ی کوچیک بود . اون زمانی که تووی حیاط پر از گل و درخت و سرسبز خونشون یه

 خونه ی چوبیه ی کوچیک درست کرده بود.روزها میرفت اونجا و با جوجه مرغی

که داشت بازی میکرد.اون زمان ها که یه گوشه ی باغ خونشون مینشست و

با آب و خاک ، گل درست میکرد و با اون جوجه کوچولوش رو به صورت

مجسمه گلی . در همین حال صدای بوق یه ماشین پلکاش رو باز میکنه .

لبخندی روی لباشه.بدنش یخ زده ، اما چیزی احساس نمیکنه .

چند دقیقه ای میگذره و دوباره پلکاش میرن روی هم . بازم به گذشته ها سیر میکنه .

اونجا که معلم کلاس اولش بهش یاد داد : آ مثل آب ، بابا آب داد و ... .

اونجایی که وقتی از مدرسه بر میگشت میپرید توی بغل مادرش ، و

باباش رو میبوسید .اونجایی که بعد از مدرسه دعواش میکردن که چرا مشقات رو

نمینویسی؟ . اونجایی که توی کوچه با دوستاش بازی میکرد . اونجایی که میگفتن :

پسرا شیرن ، مثه شمشیرن - دخترا بادکنکن ، دست بزنی میترکن.

لبخند روی لباش ، شدیدتر میشه . باز هم ماشین ها باعث میشن که چشماشو باز کنه .

اما این دفعه خیلی زود چشم هاش رو میبنده . زمانی رو یاد میاره که برای اولین بار ،

توی راه مدرسه اونو دید . زمانی رو که دومین بار با دست و پای لرزون و یه گل

سرخ بهش سلام گفت . زمانی رو که با سردی تمام ، جواب سلام نشنید .

زمانی که بعد از مدت ها تونست بگه دوستت دارم .

زمانی که این واژه رو متقابلا شنید . این دفعه با صدای قهقه ی اهالی خونه روبرویی ،

پلکاش رو باز میکنه و میبنده .

برف بند اومده بود .

ساعت از نصف شب گذشته بود و مردم داشتن آخر هفته ی

خودشونو جشن میگرفنن . دوباره گذشته هارو میبینه .

زمانی که توی بیمارستان بالای سرش وایساده بود و با عجله اونو تا اتاق

عمل بدرقه میکرد . زمانی که به درهای اتاق عمل نزدیک میشد .

همین چند ساعت پیش . ساعت هایی که پشت اون درهای بسته ،

دل توو دلش نبود . زمانی که دکتر بیرون اومد . زمانی که دنیا جلوی

 چشماش سیاه شد . اون موقع که پشت درها گریه میکرد. اون موقع که از گذشته ها

خبر نداشت . اون موقع که همه کسانش رو از دست داد .

اون موقع که خدای خودش رو تازه شناخت . اون موقع که آرزو کرد .

بازم از خواب میپره . اما هرگز پلکاش رو باز نمیکنه و در همون حالت دوباره به

خواب میره .

ایندفعه لبخند توی صورتش کاملا معلومه . انگار خوابای خیلی خوبی

میبینه . نور چراغ کم میشه .دوباره برفا شروع به پایین اومدن میکنن .

دونه دونه روی موهای سیاه پسرک میشنن و بعد از چند دقیقه ،

پسرک ، سفید سفید میشه .

یه نفر میاد جلو میگه : هی آقا . با شمام . چرا اینجا خوابیدین .

در همین حال دستش رو میزاره روی شونه ی پسر جوون .

پسرک از سوی دیگه میفته روی زمین . هنوزم

 صدای قهقه ی خونه ی روبرویی به گوش میرسه .

از کنار تیر چراغ ، دوتا نور که دستاشون توی دست همه دارن میرن به آسمونا.

خداوند آرزوی عاشق یخ زده رو برآورده کرده بود

منبع"http://zakhme-aghl.blogfa.com/