๑۩۞۩๑غوغای عشق بازان!معجزه خاموش۩.๑۩۞۩๑

صندوقچه خاك خورده زندگیم

arash65red — Sat, 17 Oct 2009 07:00:18 GMT

صندوقچه خاك خورده زندگیم را گشودم

تا مفهوم عشق و زندگی كردن را دریابم
امید داشتم نوری بتابد و من آن عشق را ببینم
آیا عشق زندگی ام هنوز در آن صندوقچه كوچك من بود ؟
امید داشتم هنوز باشد
اما وقتی ان را گشودم چیزی از عشق در آن پیدا نكردم
یك مشت خاطره بود
یك مشت دفتر خاطرات
یك مشت خاك...!
و آن چیزی كه از من مانده بود
حسرت بود
آن حسرت تمام وجودم را فرا گرفت
به طوری كه حتی حس میكردم مرا در قفس گذاشته اند
و از این خاك و از این زندگی دور می کنند... !
آیا چنین بود ... ؟ ... !
دفتر خاطرات را ورق زدم به امید پیدا كردن عشق
اما چیزی در آن ندیدم جز نوشته هایی بر روی كاغذ
انگاربه من لبخند میزند و به من می گفتند : ما را بخوان
آنها نمی دانستند من فرصت اندكی دارم و وقت خواندن ندارم
باز شروع به گشتن كردم
شاید چیزی بیابم ورقها را زیر رو كردم چیزی نبود
هیچ نشانی از عشق ندیدم
ولی در ته صندوقچه یك گل سرخ بود
آن گل سرخ خشكیده نشده بود
و بوی معطر گل سرخ همه جا را پر كرد
و آن نشانی از عشق بود كه به دنبالش فرسنگها راه رفتم
تا آن را بیابم و زندگی خاك خورده ام را با عشق بسازم
بی انكه بدانم عشق در درونم است نه جای دیگر
و من چشم انتظار ، در حسرت یک نگاه تو
به انتظارت نشسته ام ...

تقدیم به بوی خوش زندگیم:

مژده ش...

روزگار غریبیست نازنین ...

arash65red — Tue, 13 Oct 2009 03:30:18 GMT

روزگار غریبیست نازنین ...

روزگار غریبیست ....

مطمئنم الان خیلیهاتون دست به كار شدید و ...

امیدوارم این دست به كار شدنها جاودانه باشه ...

دنیا 2 روزست و تمام

arash.hamidi

arash65red — Sun, 11 Oct 2009 06:33:33 GMT

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

طاقت من

arash65red — Sun, 11 Oct 2009 05:51:39 GMT

طاقت من سر اومده دل دل نکن عروسکم

تحمل رفتنتو دیگه ندارم

موهای خیستو بزار روشونه هام آروم بگیر

پلکاتو روی هم نزار طاقت ندارم

تو نرو

تلخ بی تو بخوام بمونم

سخته بخوام بی تو بخونم

نرو میمیرم نمی تونم

خسته شدم خسته شدم از این شبای انتظار

من موندم وسکوت ویه دل بی قرار

من موندم و یه عالمه دلشوره و دلواپسی

دارم میمیرم ای خدا تو بگو چرا

تونرو تلخ بی تو بخوام بمونم

سخته بی تو بخوام بخونم

نرومیمیرم نمی تونم

وقتی یک دختر رو بزور می فرستند مدرسه اینجوری می شه

arash65red — Sun, 04 Oct 2009 10:09:46 GMT

وقتی یک دختر رو بزور می فرستند مدرسه اینجوری می شه

3 مهر 88 - 16:53

وقتی یک دختر رو بزور می فرستند مدرسه اینجوری می شه

بعضی وقتها آدم هر چقدر هم که لجباز باشه بزور مجبور میشه کاری رو که دوست نداره انجام بده. مثل رفتن به مدرسه...

خوب در همچین مواردی آدم دچار عقده های سر کوفته میشه و بالاخره این عقده هایک جایی خودشونو بروز میدن دیگه...

البته این اعمال شنیع عواقبی هم در پی دارند...

خوب ادب کردن بچه های بی ادب جزو واجبات است!

از اونجا که ما موجود تادیب پذیری بودیم تا چند سالی ادب شدیم که از تمامی دست اندر کاران این امر خطیر کمال تشکر را داریم.

اما با ورود به دبیرستان هر چه این اساتید محترم رشته بودند پنبه شد و نامه اعمال ما با یک سری موارد رنگین تر شد...

ـ تفریح سالم در کوچکترین فرصت حاصله

ـ تفریح با ناظمین زحمتکش مدرسه

ـ اظهار محبت و دوستی به بعضی از عابرین محترمی که شانس عبور از زیر پنجره کلاس ما رو داشتند!

خوب بعد از این همه ماجرا آدم باید یک فکری هم واسه شب امتحانش بکنه دیگه... نه؟

اما بعضی وقتها هر چقدر هم که زرنگ باشی تمهیداتت با شکست روبرو میشند و باید به فکر چاره افتاد... ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است...

خلاصه اینکه تادیب و تنبیه و تمهید روی بعضی از موجودات دو پا اثر نداره. خوب ما هم یکی از اوناییم

به یاد دوران کودکی ]چه روز های قشنگی؟ بود...

arash65red — Sat, 26 Sep 2009 10:42:18 GMT

به یاد دوران کودکی ]چه روز های قشنگی؟ بود...

پاییزه بدون مدرسه

arash65red — Thu, 24 Sep 2009 07:37:17 GMT

پاییزه بدون مدرسه گویا قصد داشتیم که مدتی سکوت کنیم اما نتوانستیم!_اوصولا تو همه ی تصمیماتم اینقدر مصمم هستم _حس بویایی من به طرز غریبی بعد از عملم قوی شده باره همینه که این بو داره خفم میکنه این بوی پاییزه بدون مدرسه داره دلمو فشار می ده!این بو و هوا و این که دیگه دارم بزرگ می شم انگیزه ی گریه کردن بهم می ده عجیب... همش دارم باره خودم تکرار میکنم که یعنی دیگه اول مهر واسه من فقط دل تنگی داره؟؟ _نمی دونم چرا اینقدر دلهره دارم؟شاید واسه این که دارم وارد محیطه جدید می شم یا... نه واسه اینه که من از بزرگ شدن می ترسم !کودکه درونم نمی خواد بزررگی مو باور کنه! همه باور کردن جز خودمو مامان ... امروز بابا گفت فردا وقت دکتر داری؟ گفتم آره.... با حالت استفهامی انکاری( امیدوارم بدونید چیه)گفت می تونی خودت بری؟گفتم نه!خندید می دونست می گم نه! تو نگاه بابا دیدم که اونم بزرگی مو باور نکرده....اعتراف میکنم می تونم برم اما تنبلیم می آد _گویا آلزایمر هم گرفتیم هیچی یادم نمی مونه همش هم حس می کنم یه چی یادم ررفته که این آخری توهمه نه آلزایمر... مثل اون روزا که امتحان نهایی داشتم از فشار درس و نخوابیدن توهم شنیداری پیدا کرده بودم یهو از خواب می پریدم دنبال مبایل بودم که زنگ می زنه _قبلا گفته بودم کوه دردم حالا فکر کنم رشته کوه دردم...! _تا حالا شده بری سینما بعد به خودت هی فحش بدی؟بعله این اتفاق 2 بار باره من افتاده یه بار واسه فیلم" دیوار "که گول اسم گلشیفته رو خودم و رفتم و کل 90 دقیقه رو به خودم و خانواده محترم رجبی فحش دادم و قسم خوردم دیگه سینما نمی رم!دفعه بعد هم رفتیم "ده رقمی"باز همون اتفاق تکراری و قسم....این دفعه هم سر قولم نموندم و فیلم "همیشه پای یک زن در میان است" رو دیدم.. البته این فیلم قشنگ بود موض.عاتش ماله کتاب "غیر قابل چاپ" مهدی شجاعی بود این دفعه قسم مسم تو کار نبود ولی یه سال که پا تو سینما نذاشتم بیشتر حال می کنم خونه بفیلمم. _منو لطفا بدعایید چون هم اکنون نیازمنده یاری سبزتان هستیم(بماند که اتفاقات اخیرما رو از رنگ سبز بیزار کرد)(ما به هیچ جناحی تعلق نداریم مگر صلح و امنیت) _ خوبه قصدم سکوت بود اینقدر حرفیدیم اضافه شده: ـآقایی که گفتی ااسممو نبر جدا نمی تونم این سوئ تفاهمو هضم کنم ولی می دونم که موقعی داشتم کامنت می زاشتم اصلا عصبی نبودم ناراحت بودم بعد دیدم ناراحتیم به تمو هم منتقل شده که اونو نوشتم بذون هیچ قصدی.. حالا دیگه گذشته

اجازه هست

arash65red — Thu, 24 Sep 2009 07:26:00 GMT

lovee

اجازه هست که عشقتو تو کوچه ها داد بزنم...؟

رو پشت بوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم...؟

اجازه هست که هر نفس ترانه بارونت کنم...؟

ماه و ستاره رو بازم فدای چشمونت کنم...؟

اجازه هست که خنده هات قلبمو از جا بکنه...؟

بهت بگم عاشقتم, دوستت دارم یه عالمه...؟

اجازه هست بهت بگم عشق تو, توی سینه امه...؟

جونم روهم به پات بدم, بازم برای تو کمه...

به من بگو...

بگو به من...

بگو منو دوستم داری...

بگو که واسه هوست پا رو دلم نمی ذاری...

اجازه هست نگاهتو توی خاطرم قاب بکنم...؟

چشمی که بد خواهمونه, به خاطرت خواب بکنم...؟

اجازه فریاد بزنم:توی قلبمی تا به ابد...؟

بدون اگه رسوا بشم, به خاطرت خوبه نبرد...

اجازه هست کنار تو به اوج ابرا برسم...؟

دست تو توی دستم و برم به فردا برسم...؟

اجازه هست دریا بشم, کویر رو پیمونه کنم...؟

تو صدف دلم بشی, من توی دلت خونه کنم...؟

اجازه هست یه لحظه باز توی چشات نگاه کنم...؟

بایک نگاه بی ریا روی غم رو سیاه کنم...؟

اجازه هست....................؟؟؟؟

فردا

arash65red — Sat, 04 Apr 2009 10:07:18 GMT

تا فردا
نگران نباش من آنقدر امروز و فرداهای نیامدن را دیده ام
!!که دیگر هیچ وعده ی بی سرانجامی خواب و خیال آرزویم را آشفته نمی کند
حالا یاد گرفته ام
که فراموشی دوای درد همه ی نیامدن ها و نداشتن ها و نخواستن هاست

یاد گرفته ام
که از هیچ لبخندی خیال دوست داشتن به سرم نزند

یاد گرفته ام
...که بشنوم: تا فردا
و به روی خودم نیاورم که فرداها هیچ وقت نمی آیند

کاشکی هیچوقت از خیال آرزو هایم نمیرفتی ای مژده آمدن زندگیم
با این که رفتی هنوز بوی عطر بودنت رو حس میکنم
دوست دارم هر روز و هر شب برایت دعا کنم بر روی همان سجاده عشق
هر کجا هستی یادت در ذهنم سبز میماند

آرش حمیدی
88/1/15

داستان امسال ؟

arash65red — Sat, 04 Apr 2009 10:05:18 GMT

بد جور به هم ریختم.

اشکهایم سرازیر و نگاه دزدانه پرستارها به من چه هویدا بود !!!

"چه زود دیر می شود" معنی این جمله به این سادگی ها هم نیست

بیمارستان خنک نبود، اما صورتش سرد

مثل دستانم،و پاهایم که سر جایشان می لرزیدند.

نشناختمت دوست، مرا ببخش

آخر این تو نبودی!!

چشمانت باز می شد و ثانیه ای دیگر می رفت.

مرا می دیدی و نمی دیدی...

می خواستی و پس می زدی...

دستانت تکان می خورد، بی اراده بود!!؟اما می گویم آغوشم را می خواستی

چه بر سرت آمد در یک سال؟

چه شد آن همه زیبایی که در وجودت بود؟

دستان هنرمندت سیاه شده...نه، همه بدنت کبود است

به که باید گله کنم؟...مگر چند سال داری

که اشک هایت سرازیر بود اما چیزی نمی گفتی...

نفس هایت به شماره می افتاد اما غرق در تمنا بودی

دستانت زجه می زد

برای گرفتن دستان من

ببخش که با گریه به صورتت نگاه میکردم

ببخش که اشک هایم نمی گذاشت............

لب هایم به گونه ات گرمی داد، بوسیدمت

شاید برای آخرین بار...

بوی بهشت را احساس کردم

نمی دانم مرا شناختی یا نه؟..کاش فهمیده باشی

که دستانم می لرزد و نمی توانم وصف کنم

آن نیم ساعت بیمارستان امید را!!!!

خدایا...به عظمت علی، این چه رسمیست؟

امیدم نا امید شد...چه دیدم من؟ چه بر سر خودم شد؟

که می گویم کاش همین امروز تمام کند...

8/1/88 بیمارستان امید

زهرا سجادی اتاق...